فرودگاه ادینبورگ، که در صنعت هوانوردی با کدهای شناسایی EDI (یاتا) و EGPH (ایکایو) شناخته می‌شود، در 10 کیلومتری غرب شهر زیبای ادینبورگ قرار گرفته است. این فرودگاه موفق شد با پذیرش بیش از 9 میلیون مسافر در سال گذشته، برای نخستین بار در پنج سال اخیر، بالاتر از فرودگاه معروف گلاسکو قرار گیرد و عنوان پرترافیک‌ترین فرودگاه اسکاتلند را به خود اختصاص دهد.

فرودگاه ادینبورگ، که در صنعت هوانوردی با کدهای شناسایی EDI (یاتا) و EGPH (ایکایو) شناخته می‌شود، در 10 کیلومتری غرب شهر زیبای ادینبورگ قرار گرفته است. این فرودگاه موفق شد با پذیرش بیش از 9 میلیون مسافر در سال گذشته، برای نخستین بار در پنج سال اخیر، بالاتر از فرودگاه معروف گلاسکو قرار گیرد و عنوان پرترافیک‌ترین فرودگاه اسکاتلند را به خود اختصاص دهد.

edinburgh

فرودگاه ادینبورگ در میان فرودگاه‌های بریتانیا نیز جایگاه مناسبی دارد و به لحاظ ترافیک مسافری، در رده هفتم و از نظر تعداد نشست و برخاست هواپیماها در جایگاه پنجم قرار دارد.

این فرودگاه یکی از شش فرودگاه معروف بریتانیایی است که زیر نظر گروه عمرانی فروویال اسپانیا اداره می‌شود.

فرودگاه ادینبورگ هاب دو شرکت هواپیمایی ارزان‌قیمت ایزی‌جت و رایان‌ایر است، که در سال‌های اخیر به جایگاه ویژه‌ای در صنعت هواپیمایی اروپا دست یافته‌اند.

800px-Edinburgh Airport Terminal

ساختمان اصلی ترمینال کنونی

فرودگاه ادینبورگ در سال 1977 میلادی با نظارت «روبرت ماتیو»، معماربزرگ بریتانیایی، طراحی و ساخته شد، اما در سال‌های اخیر نیز تحت نوسازی و بازسازی قرار گرفت و سالن‌های جدیدی به آن افزوده شد.

برج مراقبت فرودگاه، کاملا نوساز است و از ساخت آن بیشتر از چند سال سپری نمی‌شود.

البته، طبق طرح جامع فرودگاه، ترمینال کنونی بازهم توسعه خواهد یافت و با ساخت تاسیسات و افزودن امکانات جدید، ظرفیت آن تا سال 2030 میلادی به 26 میلیون نفر در سال خواهد رسید.

 

old edinburg

فرودگاه ادینبورگ در گذر زمان

فرودگاه کنونی ادینبورگ در سال 1915 با نام فرودگاه «ترن هاوس» افتتاح شد و در زمان جنگ جهانی نخست، شمالی‌ترین پایگاه هوایی نظامیان بریتانیا به شمار می‌رفت.

در سال 1925 فرودگاه اندکی توسعه یافت و به محل استقرار یگان‌های هوایی تبدیل شد. در آن زمان، فرودگاه دارای یک باند چمن موقتی بود و کلیه نشست برخاست‌ها با استفاده از همان باند انجام می‌شد.

در سال 1918، با شکل‌گیری نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، وزارت دفاع فرودگاه را تملک کرد و نام آن را به «راف ترن هاوس» تغییر داد.

با آغاز جنگ جهانی دوم، به سرعت یک باند 3900 فوتی برای فرودگاه ساخته شد و هواپیماهای جنگنده و بمب‌افکن در فرودگاه مستقر شدند.

پس از پایان جنگ، فرودگاه هنوز هم در اختیار نظامی‌ها قرار داشت، اما در سال 1974، با انجام نخستین پروازهای تجاری، فرودگاه به تدریج از حالت نظامی خارج شد و در اختیار هواپیمایی قرار گرفت.

در آن سال، شرکت هواپیمایی بریتانیا-اروپا، پروازهای منظمی را میان ادینبورگ و لندن بر قرار کرد و فعالیت تجاری فرودگاه آغاز شد. در سال 1952، باند فرودگاه توسعه یافت و طول آن به شش هزار فوت رسید.

در سال 1965، برای رفاه حال مسافران، یک ترمینال مسافری احداث شد و پس از پنج سال، تحت توسعه و بازسازی قرار گرفت. در سال‌های پایانی دهه 60، وزارت دفاع کلیه یگان‌های خود را از فرودگاه خارج کرد و فرودگاه در اختیار وزارت هوانوردی قرار گرفت.

در سال 1971، گروه فرودگاهی بریتانیا مالکیت فرودگاه را در اختیار گرفت و با ساخت یک باند و ترمینال جدید، به سرعت عملیات عمرانی را در این فرودگاه آغاز کرد.

به رغم این‌که باند 13/31 فرودگاه (که اکنون 12/30 است) بازدهی خوبی داشت، اما علاوه بر قرار داشتن در مسیر باد مخالف، امتداد آن نیز به گونه‌ای بود که مانع از توسعه باندهای دیگر می‌شد. به همین دلیل، ساخت باند جدیدی در دستور کار قرار گرفت و باند 06/24 به طول 8399 فوت در سال 1977 به پایان رسید.

ترمینال جدیدی نیز در مجاورت باند احداث و ترمینال قدیمی به ترمینال کارگو تبدیل شد.

در سال‌های دهه 80 میلادی، پروازهای بین‌المللی فرودگاه ادینبورگ به پروازهای آمستردام و دوبلین محدود می‌شد، اما با خصوصی‌سازی فرودگاه در اوایل سال 2000، تعداد پروازهای بین‌المللی به طور چشم‌گیری افزایش یافت.

طبق آمار رسمی اتحادیه بین‌المللی فرودگاه‌ها، فرودگاه ادینبورگ در سال 2009 میلادی، پذیرای 9 میلیون و 49 هزار و 355 نفر بود و 115 هزار و 969 نشست برخاست در آن انجام شد.

 

edinburg tower

طرح های عمرانی

در سال 2008، با هزینه‌ای بالغ بر 16 میلیون پوند، روکش سطوح پروازی کاملا نوسازی شد که پیش‌بینی می‌شود رو کش جدید به دلیل کیفیت مطلوب آن حداقل تا 15 سال دیگر نیازی به تعویض نداشته باشد.

از دیگر طرح‌های عمرانی فرودگاه می‌توان به ساخت یک سالن زیبا برای مسافران خروجی اشاره کرد که با هزینه‌ای بالغ بر 40 میلیون پوند از دسامبر سال 2008 آغاز شده است.

250میلیون پوند اعتبار نیز، برای نوسازی و بازسازی بخش‌های مختلف فرودگاه در 10 سال آینده در نظر گرفته شده است.

 

Edinburgh

دسترسی به فرودگاه

امکان دسترسی به فرودگاه با استفاده از تاکسی و خودروی شخصی، از طریق یک بزرگراه چند بانده، میسر است.

سرویس‌های منظم اتوبوس‌رانی هم مسافران را در فواصل زمانی کوتاه، در مسیر فرودگاه و مرکز شهر جا به جا می‌کنند.

در حال حاضر، فرودگاه به سامانه قطار درون شهری متصل نیست، گرچه فاصله فرودگاه تا اولین ایستگاه مترو بسیار اندک است. ناگفته نماند اتصال فرودگاه به سامانه‌ی قطاردرون شهری در دستور کار قرار داشت که به دلیل مشکلات مالی و کمبود بودجه، در سال 2007 متوقف شد.

برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه‌های کشور

پربازدیدترین ها

معرفی فرودگاه هیثرو بزرگترین فرودگاه لندن

بزرگترین فرودگاه لندن (Heathrow Airport ) فرودگاه لندن که در لفظ عموم اغلب آن را تنها با نام هیترو ...

معرفی بوئینگ 727

در اواخر دهه 1950 و همزمان با به کارگیری هواپیمای 707 در مسیرهای طولانی شرکت بوئینگ دریافت که ...

همه چیز درباره هلیکوپترها

هليكوپتر(بالگرد) چيست؟ هليكوپتر وسيله نقليه موتوري تازه اي است كه كار آن و خدماتي كه مي تواند انجام ...

سازه هواپیما

قسمت های اصلی هواپیما: 1 :بدنه(fuselage) 2 :بال(wing) 3 :دم (tail)( Empennage) بدنه هواپیما : بدنه ...

اصطلاحات QNH - QFE و QNE

ارتفاع سنج ابزاری برای مشخص کردن ارتفاع هواپیماها است, و به این ترتیب عمل میکند که فشار هوای ساکن ...

 

sidebanner

 

 

 

Template Settings

Color

For each color, the params below will give default values
Green red Oranges blue crimson

Body

Background Color
Text Color

Header

Background Color
Background Image

Spotlight4

Background Color

Footer

Select menu
Google Font
Body Font-size
Body Font-family
Direction
LiveZilla Live Chat Software